نام تو، یا حسین! بُوَد بر زبان من

    نام تو، یا حسین! بُوَد بر زبان من

مهر تو، داغ قلب من و مُهر جان من

 

عمری است ریزه‌خوار سر سفرۀ توام

از خوان نعمت تو بُوَد آب و نان من

 

از غفلت است گر که بهشت آرزو کنم

چون عشق توست کوثر و رویت جنان من

 

من زنده‌ام همیشه به عشق تو، یا حسین!

تا زنده است نام تو در «ارمغان» من

 

در وقت مرگ چون ملک الموت می‌رسد

باللَّه که یا حسین بُوَد بر زبان من

 

آرامگاه «کرببلایی» هر آن که خواست

گویم که در جوار تو باشد مکان من