می‌نشیند تا زمین با آسمان دور و برت

می‌نشیند تا زمین با آسمان دور و برت
می‌شود سرشارِ آهی بیکران دور و برت

بوسه برمیدارد از خاک مزارت آفتاب
میدهد از غربتت آهسته جان دور و برت

می‌رسد بر گوش، از گلدستهٔ اینجا اذان
نیست یک گلدستهٔ غرقِ اذان دور و برت

جای زائر، جای خادم، جای ایوان و رواق
داشتی ایکاش قدری سایه بان دور و برت

پاکسازی می‌شود از فتنهٔ وهابیت
می‌شود با شیعیان امن و امان دور و برت

میشود حک در محرّم «یاعلی بن الحسین» 
بر ضریحی که می‌آید روضه خوان دور و برت

دور قبرت می نشیند میکشد با گریه آه
یادِ آن ساعت که گریان شد جهان دور و برت

بی عمو عباس جانِ کاروان آزرده شد
داشتی جای پدر، شمر(لع) و سنان دور و برت

یاد آن بازار شام و لحظه ای که بعدِ سنگ
از فراز بام ها می ریخت نان دور و برت

گریه میکردی و عمری قلبت از جا کنده شد
بسکه پُر بود از صدای خیزران دور و برت!