مگر ز حال پدر، اى پسر! تو بى خبرى؟
دانش گیلانیپسندیدن0
بازدید1K
مگر ز حال پدر، اى پسر! تو بى خبرى؟
چرا به گوشۀ چشمى به من نمىنگرى؟
به حُسن خُلق و به شیرینى سخن، هرگز
دگر زمانه نیارد بسان تو پسرى
به خستگىّ من و داغ هجر و مرگ پسر
کسى نشان ندهد در جهان، چو من پدرى
به ناامیدى، بس باغبان بساید دست
گرش ز پاى درآید نهال باروَرى
چنان بسوخت غمت سینهام که گر نَفَسى
برون جهد ز فضاى تنور دل، شررى،
جهان و هر چه در او هست، سربهسر سوزد
به روزگار نمانَد، نشان ز خشک و ترى
ز پاى خیز که لیلاى ما شود مجنون
اگر به گوش وى از مرگ تو رسد خبرى
تو پر گشودى و تا آشیان جان رفتى
بسى نمانْد که ما هم زنیم بال و پرى