من هر چه دارم از در میخانه یافتم

    من هر چه دارم از در میخانه یافتم

 کام دو عالم از لب پیمانه یافتم

 

کردم بناى هستى خود را ز مى، خراب

 تا گنج عشق از دل ویرانه یافتم

 

سررشتۀ عطوفت پروردگار را

 در پرده‌هاى نالۀ مستانه یافتم

 

در جلوه‌گاه دیده و در موج اشک بود

 نقشى اگر ز مقدم جانانه یافتم

 

اندر طواف جلوۀ آن شمع دلفروز

 هر جا که پر زدم، پر پروانه یافتم

 

می‌خواستم مصاحب عاقل ز حق ولى

 هم‌صحبتى چو این دل دیوانه یافتم

 

ذکر خدا شماره ندارد، دلا! تو را

 عمری اسیر سبحۀ صددانه یافتم

 

بیگانه هم توقّع خویشى کند ز من

 الفت ز بس به مردم بیگانه یافتم

 

بر درگه حسین، «مؤیّد»! برم سجود

چون هر چه یافتم، همه زین خانه یافتم