من دل‌سوخته دارم جگرى سوخته‌تر

    من دل‌سوخته دارم جگرى سوخته‌تر

 شعله‌ی دل شود از یاد تو افروخته‌تر

 

از من و شمع که داریم گریبان، پُر اشک

 هیچ کس را نبُوَد گوهر اندوخته‌تر

 

هنر عشق کسى یافت که پیشت جان داد

 نبُوَد از شهدایت هنر آموخته‌تر

 

کربلا دیده‌ام و سوخته‌ام بیش از پیش

 شعله‌ی عشق ز دیدن شود افروخته‌تر

 

نکند اشک «مؤیّد» شرر دل خاموش

که دل سوخته زین آب شود سوخته‌تر