ملیکه‌ای که سماوات در پناهش بود

    ملیکه‌ای که سماوات در پناهش بود
هزار مرثیه در عمق هر نگاهش بود


قیام کرد علیه خزان چو ابر بهار
و قطره قطرۀ چشم ترش سپاهش بود


چقدر از پی بابا دویده بود آن شب
و دست و پای پر از آبله گواهش بود


در آسمان شب بی‌نهایت غربت
خسوف تعزیه گردان روی ماهش بود


و با ملائکه می‌خواست بپرد اما
نمی‌گذاشت نسیمی که سد راهش بود


خرابه محفل پروانه بود وگل آن شب
گلی که دامن پروانه قتلگاهش بود