مرحبا! طوباً لک! ای بیت عتیق!

    مرحبا! طوباً لک! ای بیت عتیق!

«جائکَ المحبوب، من فجٍّ عمیق»

 

مرحبا بر طالع میمون تو!‍

حبّذا زین قدر روزافزون تو!

 

از شرف با عرش، هم‌پهلو شدی

مطلع آن طلعت دل‌جو شدی

 

پاک کن از گَرد، این کاشانه را

با ادب بپْذیر، صاحب‌خانه را

 

از سفر آید کنون وز راه دور

سرّ پاک آیت «الله نور»

 

گفت «طهّر بیتی» ار حق با خلیل

از برای عاکفان، از هر قبیل،

 

کو خلیل اینک؟ که با مژگان خویش

خاک روبد از ره جانان خویش

 

شوید از اشک روان، درگاه را

جا دهد در خانه، «وجه‌الله» را

 

نی غلط گفتم که جمله انبیا

با درود و با تحیّت، با ثنا،

 

بهر استقبال در دم آمدند

از برای خیر مقدم آمدند

 

چون فراز آمد ز ره، در خانه شد

در زمان در خلوت جانانه شد

 

دید در مرآت دل، سیمای دوست

رفت از خود، از تجلّی‌های دوست

 

خلق بیند خانه، او دل‌دار دید

بی‌ حجاب و پرده، روی یار دید