مادر نشسته سیر تماشایشان کند

    مادر نشسته سیر تماشایشان کند

هنگام رفتن است، مهیایشان کند

 

عون است یا محمّد؟ فرقی نمی‌کند

در اشک‌های بدرقه پیدایشان کند

 

این سهم زینب است: دو طوفان؛ دو گردباد

لب تشنه‌اند، راهی دریایشان کند

 

او یک زن است و عاطفه دارد، عجیب نیست

سیراب بوسه قامت رعنایشان کند

 

آنها پر از حرارت لبّیک گفتن‌اند

باید سفر به خلوت شیدایشان کند

 

آرام سرمه می‌کشد و شانه می‌زند

تا در کمند عشق فریبایشان کند

 

بر شانه می‌زند که: برو، سهم کوچکی‌ست

باید نثار غربت مولایشان کنند