قضای خویشم و تقدیر خویشم

    قضای خویشم و تقدیر خویشم
شراب چشمۀ اکسیر خویشم

 

چو «کاف» و «ها» و «یا» و «عین» و «صاد»م
که هر لحظه پی تفسیر خویشم

 

ز فیض شعله مستغنی است داغم
شرار آه دامن‌گیر خویشم

 

من آن بانوی محزونم که دیری‌ست
سوار ناقۀ تقدیر خویشم

 

چو خورشیدم که تاب دیدنم نیست
حجاب عصمت تصویر خویشم

 

ز خطبه سنگ تهمت‌ها نشد کم
خجل از سعی بی‌تأثیر خویشم

 

مرا بیگانگان بهتر شناسند
عزیز حلقۀ زنجیر خویشم