غروب سرخ نگاهش به رنگ ماتم بود

غروب سرخ نگاهش به رنگ ماتم بود
غریب شهرِ خودش نه، غریب عالم بود

چقدر روضه ی کرب و بلا به پا می داشت !
به روی سر درِ خانه همیشه پرچم بود !

اگر چه زخم جگر تازه می شد اما باز
برای داغ دلش روضه مثل مرهم بود

همیشه در وسط کوچه‌ی بنی هاشم
پر از تلاطم اشکِ مصیبت و غم بود

شبی که در تب آتش بهشت او می‌سوخت
شکسته قامت و آشفته حال و درهم بود

شتاب مرکب و پای برهنه‌ی آقا !
میان کوچه زمین خوردنش مسلّم بود

کبودِ زخمِ طناب و اسارت و غربت
چه قدر در نظرش کربلا مجسّم بود

خلاصه لحظه ی آخر، زمان تدفینش
بساط غسل و بساط کفن فراهم بود

در آن زمان به خدا هر دلی پریشانِ
شهید بی کفن وادیِ محرّم بود

به زخم پیکر گل، بوریا نمی پیچید
اگر که پیرهن پاره پاره ای هم بود