طوفان از اینجا می‌برد پروانه‌ها را

    طوفان از اینجا می‌برد پروانه‌ها را

وقتی که ویران می‌کند کاشانه‌ها را

 

رگ‌های دنیا پر شده از خون خورشید

کم کم حقیقت می‌دهد افسانه‌ها را

 

گنجشک‌ها با هم از اینجا پرکشیدند

سوزانده آتش در پی هم لانه‌ها را

 

صیاد بی رحم زمان، صیدت مبارک!

بردار از روی زمین این دانه‌ها را

 

دنیا چه خواهی کرد با روی سیاهت؟

حالا که قدرت داده‌ای دیوانه ها را

 

من از تو می‌پرسم زمین بی مروت

با خود کجاها می بری دردانه ها را

 

عطر عجیبی می‌تراود از لباست

جا داده‌ای در دامنت ریحانه‌ها را

 

تا عشق روی خارها پا می‌گذارد

خورشید باران می‌کند ویرانه‌ها را