طرحى که دوش با دل دیوانه ریختیم

    طرحى که دوش با دل دیوانه ریختیم

گل‌هاى اشک در ره جانانه ریختیم

 

تا بزم ما ز شمع رخش جلوه‌گر شود

 در رهگذار او پرِ پروانه ریختیم

 

دُرّى اگر ز دوست گرفتیم، اى دریغ!

 از بىهُشى به دامن بیگانه ریختیم

 

مستیم از محبّت ناب تو، اى حسین!

 وین است باده‌اى که به پیمانه ریختیم

 

هر روز و شب به یاد تو اى دوست! در فضا

 موج طنین ناله‌ی مستانه ریختیم

 

امّید آن که روز قیامت گهر شود

 اشکى که در عزاى تو دردانه ریختیم

 

تو زلف بر فشاندى و ما قطره‌هاى اشک

تو دام گستریدى و ما دانه ریختیم