سپیددل که شدی، مهر و ماه غلامِ زنگی چشمان توست، برو؛ به سمت افقهای لاجوردی عشق و از کرامت این خلسه زلال و معطّر شفای جان و جهان باش!
عبدالرّضا رضایینیاعبدالرّضا رضایینیاعبدالرّضا رضایینیاعبدالرّضا رضایینیا