سلام ما به صفاى محبّت و باور!

    سلام ما به صفاى محبّت و باور!

 به نصر و بر پدر مؤمنش ابى‌نیزر!

 

ز دودمان نجاشى که تربیت آموخت

 به دستگاه ولایت ز دست پیغمبر

 

اگر چه بُد حبشى، عزّت قریشى یافت

 ز یُمن رحمت زهرا و خدمت حیدر

 

کمال مهر و وفاى پدر تجلّی کرد

 به وجه احسن و زیباترى ز وجه پسر

 

چو ساز کرببلا ساز شد، برآمد نصر

 براى نصرت دین با امام جنّ و بشر

 

نداى غربت او را جواب گفت ز جان

 گذاشت پاى در این وادى و گذشت از سر

 

زهى به نصر! که سر تا قدم سعادت بود

قسم به عشق! که او لایق شهادت بود