سلام باد به ماهى که در محاق افتاد!

    سلام باد به ماهى که در محاق افتاد!

 گل مدینه که در دامن عراق افتاد

 

سلام بر حسن بن علىّ و قاسم او!

 که بین این پدر و این پسر، فراق افتاد

 

در آرزوى شهادت براى اذن جهاد

 به دست و پاى عمویش به اشتیاق افتاد

 

دریغ ز آن گل و ریحانه‌ی رسول خدا

 که ناشکفته به سرپنجه‌ی نفاق افتاد

 

حسین بود چو قرآن و قاسمش بر خاک

 چنان فتاد که آیات انشقاق افتاد

 

دریغ ز آن تن صد چاک و زیر سمّ ستور!

 دگر مخواه که گویم چه اتّفاق افتاد

 

همین بس است که گویم گسست اعضایش

شکست زیر سم اسب، استخوان‌هایش