سبط نبی، روانه چو در کار‌زار شد

    سبط نبی، روانه چو در کار‌زار شد

بر اهل‌بیت ختم رسل، کار، زار شد

 

بنْمود جلوه، چون مه تابان عارضش

نور خدا ز طلعت او، آشکار شد

 

با آن سپاه دون، شه دین شد چو روبه‌رو

آه و فغان! که با غم و محنت دچار شد

 

فرمود: ای گروه! منم آن ‌که جدّ من

از رتبه مَحرم حرم کردگار شد

 

جان نبی، علی، پدرم باشد آن‌ که زو

رونق گرفت شرع و بدو استوار شد

 

زهراست مادرم که شب و روز، جبرئیل

اندر حریم عصمت او، پرده‌دار شد

 

ناگاه سنگ کین، سخنش را تمام کرد

آن‌سان که پُر ز خون، رخ آن ‌شهریار شد

 

از روی زین به روی زمین اوفتاد و گفت:

گاه وصال حضرت پروردگار شد

 

بگْرفت روی خاک، چو آن ‌شاه دین، قرار

اندر فلک، مَلَک ز غمش، بی‌قرار شد

 

در پیش چشم عترت طاها ز جور چرخ

دنیا ز غصّه، تیره‌تر از شام تار شد

 

«قدسی» به ماتم شه لب‌تشنگان، حسین

از دیده اشک‌بار، چو ابر بهار شد