زینبت بی تو درون خانه زاری می کند

زینبت بی تو درون خانه زاری می کند
بس که دلتنگ  تو گشته، بی قراری می کند

بر سر سجّاده می خواند نماز شب، ولی
گه به یاد تو پدر، شب زنده داری می کند

دود آهش در میان آسمان قد می کشد
تا به یاد غربت تو سوگواری می کند

رنگ پائیزی گرفته گلشن ما بعد تو
چشم ما را این فضا ابر بهاری می کند

از زمانی که تو را بُردیم صحرای نجف
در گلوی ما غم تو ناله جاری می کند

در غیاب مادر و بابا فقط امّ البنین
زینب دلخسته ات را سخت یاری می کند

از دل غرق ملال خود «وفایی» باز هم
روی خاک غربتت گوهر نثاری می کند