روزیِ شعر من امشب دو برابر شده است

روزیِ شعر من امشب دو برابر شده است
چون که سرگرم نگاه دو برادر شده است

چون که بانوی کلابیه پسر آورده
چشم وا کن، پدر خاک قمر آورده

هر که از قافله ی فطرسیان جا مانده
نظرش خیره به گهواره ی سقا مانده

زور بازوی تو بی حد و عدد خواهد شد
بعد از این ام‌بنین، ام‌اسد خواهد شد

با وجود تو زمین حیدر دیگر دارد
کعبه جا دارد اگر باز ترک بردارد

از در خانه ی او پا نکشیدم هرگز
چون حسینی‌تر از عباس ندیدم هرگز

ماه ذی‌الحجه که عباس به حج عازم شد
همه بر کعبه ولی کعبه بر او محرم شد

در طوافش سخن از عقل فراتر می‌گفت
در حقیقت لک لبیک برادر می‌گفت!

این اباالفضل که از قبله فراتر می‌رفت
مرتضی بود که بر دوش پیمبر می‌رفت

علی‌اکبر به ثنا گویی او می‌آید
چقدر منبر کعبه به عمو می‌آید

خطبه خواند و همه را محو صدای خود کرد
در حقیقت همه را قبله‌نمای خود کرد

گفت این خانه که حق آمد و ایجادش کرد
مسجدی بود که بابای من آبادش کرد

 از در خانه ی او پا نکشیدم هرگز
چون حسینی تر از عباس ندیدم هرگز

 کاشف الکرب تویی؛ خنده ی ارباب تویی
پدر خاک علی و پدر آب تویی!

روی چشم تو بود جای حسن جای حسین
هست مابین دو ابروی تو بین‌الحرمین

پیش خورشید و قمر سایه ی تو سنگین است
و فقط محضر زینب سر تو پایین است

ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد
بنویسید رقیه چه عمویی دارد

صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود
نام تو در دل میدان رجز قاسم بود

زور بازوی علی ریخته در بازویت
ذوالفقاری نبود تیزتر از ابرویت

تیغ چرخانده‌ای و پیش تو طوفان هیچ است
لشکری پیشت اگر آمده میدان، هیچ است

وسط جنگ زمین را به زمان دوخته‌ای
فن شمشیر زنی را ز که آموخته‌ای؟!

ای جوان! پیر رهت کیست از آن شاه بگو؟
أشهد أن علیاً ولی الله بگو

او علمدار حسین است ببخشید مرا
مدح او کار حسین است ببخشید مرا