روان شد از حرم آن شاه مظلوم

    روان شد از حرم آن شاه مظلوم

حرم را از جمالش کرد محروم

 

منا، دست دعا پشت سرش داشت

نظر بر اکبر و بر اصغرش داشت

 

حرم را حسرت برگشتنش بود

صفا نظّاره‌گر بر رفتنش بود

 

سرشک زمزم از هجرش روان بود

به یاد تشنه کامان خون‌فشان بود