دل در چه کار آید اگر نیست جای دوست؟

    دل در چه کار آید اگر نیست جای دوست؟

خواهم دلی که شد به جهان آشنای دوست

 

این سر بُوَد چو بار گرانی به دوش تن

با جان اگر فدا نشود در رضای دوست

 

نازم به گوش کز همه سو آورد به من

در کُنه جان و عمق دلم نغمه‌های دوست

 

باد صبا! چو می‌گذری از مزار من

این ارمغان ببر به سوی کربلای دوست

 

شد «کربلایی» از غم گل‌های کربلا

عمری به آه و ناله و غم از برای دوست