دلخوش از اینم خداوندا که غفّارُالذُّنوبی

دلخوش از اینم خداوندا که غفّارُالذُّنوبی
من بدم امّا تو پاک و مهربان هستی و خوبی

تو فقط از سِرِّ کارم باخبر بودی و هستی
هر نفس یک شکر باید گفت ستّارالعیوبی 

غصّه‌ها در روزگارم جا گرفت امّا ندارم
ترس از غم‌هایِ دنیایم تو کَشّاف‌الکُروبی

حاجت و دردِدلم را بر زبان جاری نکردم
چون یقین دارم تو می‌دانی و عَلّامُ‌الغیوبی 

آمدم با توبه قلبم پاک سازم تا خودِ تو 
بیرقِ حقُّ و حقیقت بر سرایِ دل بکوبی

ضربه‌هایِ قلبِ من را با ندایت باصفا کن
تو صفایِ باطنیِ بطن و سودایِ قلوبی‌‌‌

ای تجلّی‌بخشِ هستی چشمهایم را جَلا دِه
تا ببینم من طلوعِ نور را بعد از غروبی ....

تلخ که آورده جانِ عاشقان را بر رویِ لب
می‌رسد مردِ حقیقت  می‌رسد معنایِ خوبی