در سِیرِ سوز و سازِ غمِ کاظمینیام
حسین ایمانیپسندیدن0
بازدید1.1K
در سِیرِ سوز و سازِ غمِ کاظمینیام دیوانهیِ هوایِ حریمِ حسینیام هستیِ من لباسِ سیاهِ غم و عزاست این تحفه هم تبرُّکیِ خانهیِ رضاست شکرِ خدا که گریهکنِ پورِ حیدرم من سوگوارِ روضهیِ موسیَ ابنِ جعفرم در چشمهایِ من قطراتی ولایی است اشکم تمامِ حرفِ دلِ کربلایی است راحت شد از عذابِ زمانه اسیرِ عشق آزادهیِ خدایی وُ نِعمَالأمیرِ عشق دنیا اسیرِ بندگیِ نابِ کاظم است حُبَّش برایِ درکِ خدا اصل و لازم است هر جا دلت گرفت دمی نامِ او ببر با ذکرِ او برایِ خودت آبرو بخر آزادهای که مانده به زندانِ دشمنان آزاد کرده قلبِ من از قیدِ این و آن در قیدِ عشقِ حضرتِ زهرا و حیدرم آری دخیلِ سفرهیِ موسی ابنِ جعفرم مسکینِ یک عنایتِ بابالحوائجم با اشکِ خود مبلّغِ عشق و مُروِّجم لعنت به هر که گفته از اسلام خارجی تو اعتبارِ دینی و بابالحوائجی مثلِ نبی کنایه دلت را شکسته وای مثلِ علی دو دستِ تو را فتنه بسته وای گفتند ناسزا به تو و بانویِ حرم دادند زهرِ کینه به تو صاحبِ کرم کشتند و پیکرت نشده پاره پاره شکر چنگی نبوده تا بکَند گوشواره شکر شکرِ خدا نخورده سرت رویِ نیزه تاب ناموسِ تو ندیده غمِ مجلسِ شراب سنگی به سویِ اهلِ حریمت رها نشد کنجِ خرابه خانهیِ آلِ شما نشد بزمِ اَباَالرّضا و دلم تنگِ کربلاست اوجِ دعایِ منتظران وصلِ دلرباست