در دو دنيا ارجمندم كرد ذکرِ یاعلی(ع)

در دو دنيا ارجمندم كرد ذکرِ یاعلی(ع)
دور از هر چه گزندم کرد ذکر یاعلی(ع)

«أشهدُ أنّ ولی ٱلله» از روزِ ازل-
بر لبم آمد! پسندم کرد ذکر یاعلی(ع)

سائل آمد پشتِ در؛ شد در دو عالم پادشاه
اینچنین شد مستمندم کرد ذکر یاعلی(ع)

آیه آیه حسّ و حالِ بندگی در من شکفت
تا به قرآن پایبندم کرد ذکر یاعلی(ع)

چونکه کامم بعدِ تربت باز شد با نام او
از ولایت بهره مندم کرد ذکر یاعلی(ع)

دستهایش را گرفتم؛ دستهایم را گرفت
در بلا؛ صاحب-کمندم کرد ذکر یاعلی(ع)

زندگی پستی-بلندی دارد اما بارها؛
تا زمین خوردم بلندم کرد ذکر یاعلی(ع)

بسکه بر لطف و‌ کرَم عمریست داده عادتم
تا نفس دارم به زیر بیرقِ این حضرتم

جلوه اش شد باعثِ تاب و تبِ ماهِ خدا
شد لبالب از صفاتش هر شبِ ماهِ خدا

رفتنش انداخت آتش بر شبِ بیست و یکم
رفت بالا از غمش هرآن تبِ ماهِ خدا

قبلِ توبه؛ عاصیان نام  علی(ع) می آورند
فرق دارد ذکرِ "یارب‌یاربِ" ماهِ خدا

وارثِ ایثار است و ایستاده مثلِ کوه...
زینبِ(س) ماهِ محرّم! زینبِ(س) ماهِ خدا

داغِ مادر، داغِ بابا، داغ صبرِ مجتبی(ع)
می نشیند روضه هایش بر لبِ ماهِ خدا

زخم  تیغِ إبن ملجم(لع) رفت تا رأسِ الحسین(ع)
روضه ها مکتوب شد در مکتبِ ماهِ خدا

این غمی که میرسد در اوجِ غربت بر مشام
(شد سرآغازش مدینه؛ آخرش بازارِ شام!