در خانه ام نشسته ام و گریه می کنم

در خانه ام نشسته ام و گریه می کنم
بر زخم‌های فاطمه و گریه‌های او

افتاده ام به هق هق و ساکت نمی‌شوم
همراه اشک و گریه این بچه‌های او

یادم نمی رود که صدا کرد فضه را …
سوزی که داشت ناله‌ی ” فضه بیا “ی او

فضه دوید و غیر عبا چاره ای نبود
چون درد داشت ، درد عجیبی صدای او

من با عبا رسیدم و فضه به چادرش
زهرا برای من شد و محسن برای او