حسِّ نابی شبیهِ باران داشت

حسِّ نابی شبیهِ باران داشت
به نگاهش بهار، ایمان داشت

به شُکوه و ابهّتِ این مرد
دشمن و دوستدار اذعان داشت

احتمالِ وقوعِ ناممکن
با وجودش همیشه امکان داشت

روزگاری همین امامِ همام
گنبد و بارگاهِ ویران داشت

عالَمی در اسارتش... اما
گذرِ عمر کنجِ زندان داشت

آسمان در رثای او می‌سوخت
هرچه بارید، باز باران داشت