حسین! اى همه هستى نثار مقدم تو!

    حسین! اى همه هستى نثار مقدم تو!

 بهار دین و سیاست بُوَد محرّم تو

 

کنند منع عزاى تو دشمنان، چون هست

 سِلاح خانه برانداز کفر، ماتم تو

 

اگر که تا به قیامت ز پا نمی‌افتد

 خدا به دست خود افراشته است پرچم تو

 

به خلقت تو خدا قدرتى دگر کرده است

 که از تمام عوالم جداست عالم تو

 

به آستان الهى کسى تقرّب یافت

 که سوخت بیشتر و گریه کرد از غم تو

 

کرم ز پشت در و عذرخواهى از سائل

 نمونه‌اى بُوَد از رحمت مجسّم تو

 

از آن چه را که خدایت به حشر می‌بخشد

 شفاعت است در آن عرصه، رتبه‌ی کم تو

 

تو کعبه‌ی دل و هر رکن تو جدا افتاد

 که شد قوام بناى قیام محکم تو

 

خلیل دشت بلا! بس ذبیح داری لیک

 علىّ اصغر ششماهه، ذبح اعظم تو

 

هزار لاله ز زخم تنت شکفته و هست

ز خاک گرم بیابان عشق، مرهم تو