جز زخم ما که عرض دوا را نگه نداشت

    جز زخم ما که عرض دوا را نگه نداشت

کس آبروی تیغ شما را نگه نداشت

 

در آرزوی زلف تو میلم کشیده شد

دیشب دلم که حد دعا را نگه نداشت

 

حتّی سگت نگرفت سر استخوان وی

هر نابلد که راه وفا را نگه نداشت

 

ای اهل قبیله ذبح دعایت که فیض را

از گبر و بت‌پرست و نصارا نگه نداشت

 

افغان دل نکرد مراعات روز وصل

این داغ دیده حرمت ما را نگه نداشت

 

آواره باد همچو صبای سخن فروش

هر کس که حق صحبت ما را نگه نداشت

 

پُر راز نیست کعبه چنان کربلا که او

در خویش معنی شهدا را نگه نداشت