جا می‌گذارد پیش ماهی‌ها دلش را

    جا می‌گذارد پیش ماهی‌ها دلش را

طوفان می‌­آشوبد تمام حاصلش را

 

یک جرعه آب از حجم دریا کم نمی‌کرد

با تیر حل کردند امّا مشکلش را

 

بغضی گلوی آسمان را می‌فشارد

انگار گم کرده­ است ماه کاملش را

 

در ازدحام بادها پیچانده قرآن

هی آیۀ یا ایها المزّملش را

 

حتماً خدا از ابتدای آفرینش

با عشق می­‌آمیخته آب و گلش را

 

نفرین به دریایی که با این عمق و وسعت

سیلی خور امواج کرده ساحلش را

 

***

 

خوابیده دنیا چارده قرن پیاپی

کی می‌شناسد فرق حقّ و باطلش را؟