تو کیستی؟ که عقل مجنون توست

تو کیستی؟ که عقل مجنون توست
عشق به تو عاشق و مدیون توست

تویی جگرگوشه‌ی آل کسا
به درک تو عقلِ رسا، نارسا...

چشم علی محو تماشای تو
به جای پای فاطمه پای تو...

تو بوده‌ای سنگ صبور همه
تو برده‌ای فیض حضور همه...

دفاع تو، صبر تو، احساس تو
حسین تو، حسن تو، عباس تو...

روی تو حسرتِ دل آفتاب
موی تو شب ندیده حتّی به خواب

خاک رهت به عرش پهلو زده
پیش قدِ تو سرو زانو زده...

مدرسه‌ی تو دامن فاطمه
معلّمی ندیده و عالمه

صدای تو دل از علی می‌برد
ناز تو را فاطمه هم می‌خرد

فاطمه فخر مصطفی بر همه
از تو ولی، فخرکنان فاطمه...

نیست فلک به قدر، هم پایه‌ات
ندیده همسایه‌ی تو سایه‌ات

عمه‌ی ساداتی و زینِ اَبی
عقیله‌ی هاشمیان زینبی

لبت «یکی گوی» دو تا نگفته
هرچه شنیده جز خدا نگفته

ولادتت ولادت گریه بود
گریه ی تو شهادت گریه بود

ای تو، به هر غمی امید حسین
کشته‌ی عشقی و شهید حسین

تو روح صوم و معنی صلاتی
تو ساحل سفینه‌ی نجاتی...

نام شما هر دو به دنبال هم
آینه‌ی همید و تمثال هم

معنی اگر ز خالق و رب یکی‌ست
نام حسین و نام زینب یکی‌ست...