تو که بر چشم خلق جا داری

    تو که بر چشم خلق جا داری

نوری و جلوۀ خدا داری

 

نور چشمان حضرت سجاد

ریشه در باغ هل اتی داری

 

ثمر نخل احمدی که نسب

ز حسین و ز مجتبی داری

 

پسر سیّد البُکاء هستی

سرگذشتی پر از بلا داری

 

یادگاری ز لاله‌های عطش

بر دلت داغ کربلا داری

 

تو غروب سپیده را دیدی

عمّۀ قد خمیده را دیدی

 

همه جا گرد غصه پاشیدند

با سر تیغ و نیزه گل چیدند

 

دست‌های سیاه بر سر تو

سنگ‌های کبود باریدند

 

چشم‌هایی که گریه می‌کردند

سیلی و تازیانه می‌دیدند

 

مردم کوچۀ یهودی‌ها

دور سرها مدام رقصیدند

 

بی ابالفضل، کودکان یتیم

روی خشت خرابه خوابیدند

 

این همه غم که بر سرت آمد

کودکیِ تو را رقم می‌زد