تو!

    تو!

روشن‌ترین ستارۀ دنباله داری

که بر مدار زمین نشست

طوفانی که بر گسترۀ خاک گذشت

و شفق

پرچمی که برافراشتی

بر وسیع دل‌ها خیمه زدی

وزان پس

مَشک چشمان ما

از غیرِ اشک تهی است

تو با محرم می‌آیی

در تاسوعا به اوج می‌رسی

و در عاشورا تکرار می‌شوی

چشمی که تو را نگرید

بینا نیست

و دلی که با تو نیست، تهی است

هستی، وامدار توست

شهامت

از تو به اوج عظمت نشست

و شهادت

کرامتی که احیایش کردی

و به ارث

بر پسینیان

واگذاشتی

آه! ای روشن‌ترین ستاره!

باید که ناشناخته بمانی!

آن جا که مدرن‌ترین ابزار بینش

جز چشمِ تنگِ تلسکوب نیست