بیا اى دوست! تا با هم بسوزیم

    بیا اى دوست! تا با هم بسوزیم

 چو شمع محفل ماتم بسوزیم

 

من و تو سوگوار یک عزیزیم

 بیا تا هر دو در یک غم بسوزیم

 

بیا چون شمع و چون پروانه باشیم

 به گرد هم، براى هم بسوزیم

 

بیا با محرمان دم‌ساز گردیم

 چرا از طعن نامحرم بسوزیم؟

 

چو می‌خواهى در آن عالم نسوزى

 همان بهتر در این عالم بسوزیم

 

به خورشید محبّت ره توان بُرد

 اگر یک صبح چون شبنم بسوزیم

 

چو می‌باید بسوزد سینه، بگذار

 به یاد عترت خاتم بسوزیم

 

کمال سوختن، عشق حسین است

 مبادا در عزایش کم بسوزیم!

 

نسوزد آفتاب حشر ما را

 اگر از داغ او یک دم بسوزیم

 

«مؤیّد» باز از سوز جگر گفت:

بیا اى دوست! تا با هم بسوزیم