به لبت غیر ثنا گفتن معبود نبود

    به لبت غیر ثنا گفتن معبود نبود

در صدای تو به جز نغمۀ داوود نبود

 

راه افتادی و من پشت سرت می‌گفتم

تازه داماد حرم، رفتن تو زود نبود

 

سر زدم خیمه به خیمه ولی اندازۀ تو

هرچه گشتم به خدا یک زره و خود نبود

 

وسط معرکه تا خاک به پا شد گفتم

اینکه افتاد زمین قاسم من بود؟ نبود

 

خس خس سینۀ تو روضۀ مادر می‌خواند

کاش راه نفست این همه مسدود نبود

 

کفنت پیرهنت گشته و شکرش باقی است

قاتلت در طلب پیرهن و سود نبود

 

قد و بالای تو را شکل عمویت کردند

اربا اربا شده هم این همه مفقود نبود

 

باید از زیر سم اسب تو را جمع کنم

با کمی ‌حوصله در بین عبا جمع کنم