بر درگه تو سائل آواره آمده است

    بر درگه تو سائل آواره آمده است

در باز کن که عاشق بی‌چاره آمده است

 

بر درگهت، حسین! گدای همیشه است

این بار هم به عادت هر باره آمده است

 

تا مرهمی ز اشک گذارد گدای تو

بر زخم‌های پیکر صدپاره آمده است

 

تو آفتاب و اکبر و قاسم دو قرص ماه

در پیش آفتاب و دو مه‌پاره آمده است