بخشنده‌ی غریب شبانگاه کوچه‌ها

بخشنده‌ی غریب شبانگاه کوچه‌ها
برخیز خانه پر شده از آه کوچه‌ها

خرما و نان کوفه زمین مانده یا علی
ای ناشناس نیمه شب کوچه ها علی

حالا که می روی دل من را نظاره کن
رحمی به قلب سوخته ی پر شراره کن

زردی صورت تو نشان از جدایی است
حرف دلم دوباره امان از جدایی است

مرهم که بر شکاف سرت بی جواب شد
دنیا دوباره بر سر زینب خراب شد

خیبر گشا چرا ز زمین پا نمی شود؟
چشمت_امید زندگی ام_وا نمی شود

میلی به زندگی به دلت نیست واضح است
این بی قراری ات پدر از چیست؟ واضح است

از زخم تیغ زخم دلت بیشتر شده ست
چشمت به یاد یاس شکسته ست تر شده ست

زخم سرت کشیده دلم را مدینه و... 
دیوار و آتش و در و مسمار و سینه و... 

شد زنده یاد ضلع شکسته برابرم
ذکرم کنار تو شده ای وای مادرم

سیلیِ کوچه بال و پرت را شکسته است
شمشیر آن قلاف، سرت را شکسته است

کوه کمر شکسته ی بشکوه یا علی
ای داغدار کوثر مجروح یا علی

کمتر به فکر نان یتیمان کوفه باش
بابا دوباره جانِ یتیمان کوفه، باش

قصدت به رفتن است که مرهم اثر نکرد
در عزم رفتنت غم من هم اثر نکرد

حالا که می روی به من از کربلا بگو
از کاف و ها و یا و از آن ماجرا بگو

با من که غرق عشق حسینم، از او بگو
از تیغ های تشنه به خون گلو بگو

از بوسه های من به رگ گردنش بگو
از پاره پاره ریخته های تنش بگو

از کهنه پیرهن بگو و غارتش پدر
از لحظه های آخر و از غربتش پدر

رنگت چرا عوض شده ای غیرت حرم؟ 
وقتی که حرف می زنی از داغ معجرم

من را ببین که سوخته از بی قراری ام
حالا که می روی به چه کس می سپاری ام؟