بالا بلند!
عبدالرّضا رضایینیاپسندیدن0
بازدید26
بالا بلند!
چنان بیدلم
در تو؛
که دستانِ بریده را
نوشتن نمیتوانم،
این دَستان بریده است
که مرا مینویسد،
و من در ناگهانی از ترانههای سپید
به مکاشفه میرسم،
زیبایی رشیدت را میبینم
که دستانم را میگیری
به دستانت،
تا بنویسم؛
«ملالی نیست،
تو را دارم،
دست تو
دسترس من است،
ماهِ ماهان!»