ای مه تابنده‌ی بیت ولایت

    ای مه تابنده‌ی بیت ولایت

مادر ارزنده‌ی نخل امامت

 

دامن تو پرورد حضرت عباس

آنکه به پا می‌کند شور قیامت

 

از اثر قبر بی‌شمع و چراغت

شهر مدینه شده، شهر کرامت

 

پور دلیر تو در صحنه‌ی عاشور

بر همگان می‌دهد درس شرافت

 

حلم و وفا و ادب را همه یکجا

چار بنین برده‌اند از تو وراثت

 

مدح تو را گفته است حیدر کرّار

من به کجا تا کنم مدح و ثنایت

 

شرح غمت می‌کند آب دل سنگ

جان تمام جهان باد فدایت

 

دست تهی آمدم جانب کویت

دست تهی کی رَوَم من ز سرایت

 

همره زهرا شوی در صف محشر

دست پسر آوری بهر شفاعت

 

گر تو عنایت کنی بر دل «غوغا»

در همه دم می‌شود نوحه‌سرایت