ای مدینه جلوگاه کبریا

ای مدینه جلوگاه کبریا
ای تجلّی گاه انوار خدا

ای مدینه‌ای تو مشکوی بهشت
عطر خاکت خوش تر از بوی بهشت

ای زمینت لاله زار اهل بیت
ای امین و رازدار اهل بیت

ای حریمت قبله گاه اهل دل
ای نسیمت با رگِ جان متصّل

ای به گِردَت کعبه ی دل در طواف
خفته در تو اسوه‌ی شرم و عفاف

در تو خورشید نبوت خفته است
در تو ناموس ولایت خفته است

"نقش هستی نقشی از ایوان توست"
"آب و باد و خاک سرگردان توست"

ای گلستانِ گل و آلاله‌ها
ای نیستانِ تمام ناله‌ها

ای وصیتنامه‌ی درد علی
نخل‌هایت دست پرورد علی

ای مدینه جانِ جان ما توئی
آیه‌های صبر را معنا توئی
 
ناله‌های مرتضی در گوش توست
هستی او خفته در آغوش توست

لب گشا از محنت زهرا بگو
از غم و درد علی با ما بگو

فاش کن آن گوهر ناسفته را
راز های گفته و ناگفته را

گر که عمری سخت پابند توام
چون «وفائی» آرزومند توام