ای ریخته نسیم تو گل‌های یاد را

ای ریخته نسیم تو گل‌های یاد را
سرمست کرده نفحه‌ی یاد تو باد را

افراشته ولای تو در هشت سالگی
بر بام آسمان علم دین و داد را

خورشید، فخر از آن بفروشد که هر سحر
بوسیده آستان امام جواد را

خورشیدِ بی غروب امامت که جود او
آراسته است کوکبه‌ی بامداد را

جود و سخا جواز تداوم از او ستاند
تقوا از او گرفت ره امتداد را

آن سرخطِ سخا که به جود و کرم زده
بر لوح آسمان رقم اعتماد را

بی رنگ کرده بد دلی دشمنان او
افسانه‌ی سیاه دلی‌های «عاد» را

تنگ است دل به یاد امام زمان، مگر
بوییم از امام نُهم عطر یاد را

وقتی که نیست گل ز که جوییم جز نسیم
عطر بهارِ وحدت و باغِ وداد را؟

جز آستان جود و سخایت کجا برم
این نامه‌ی سیاهِ گناه، این سواد را؟

بی‌یاری شفاعت تو چون کشم به دوش
بار ثواب اندک و جرم زیاد را؟

خط امان خویش به ما ده که بشکنیم
دیوارِ امتحانِ غلاظ و شداد را

ای آن که هرگز از درِ جودت نرانده ای
دلدادگان خسته دلِ نامُراد را

بگذار تا به نزد تو سازم شفیع خود
جدت امام ساجد زین العباد را

تا روز حشر یار غریبی شوی که بست
از توشه‌ی ولای تو زادالمعاد را