ای خماران را شرابی سوخته

    ای خماران را شرابی سوخته

ما عطشناکیم و آبی سوخته

 

بی تو در چاهیم و آهی آتشین

دردی از دور و طنابی سوخته

 

دوش دیدم خیمه‌هایی را به خواب

شعله‌گون در پیچ و تابی سوخته

 

از حرارت سوختم آبی کجاست؟

چشم حسرت ماند و خوابی سوخته

 

خشکسالی می‌تپد از شش جهت

آسمان دارد سحابی سوخته

 

ذوالجناح آمد ولیکن بی سوار

خسته با زین و رکابی سوخته

 

کاروان بر باد گویی می‌رود

غرق ماتم در نقابی سوخته

 

می‌رود تا شام در بهت غروب

بر سر نی آفتاب سوخته