ای بهترین جواهر و ای دُر در صدف

ای بهترین جواهر و ای دُر در صدف
ای رازق عوالم و ای ساکن نجف

می‌آید عطر شال تو هر دفعه از جنان
خورشید در مدار زند چنگ و ماه دَف

بگذار تا ملائکه حسرت به دل شوند
جامی بریز باز برایم بدون صف

جبریل تا به سوی تو سجاده را کشید
کَروبیانِ عرش معلی زدند کف

بگذار تا به رقص در آییم روی دار
ما را بِکِش چو میثم تمار در کَنف

عیسی، مسیح شد چو دم "یا علی" گرفت
موسی، کلیم شد چو شنید از تو "لا تَخَف"

شأن خدایی تو که ما را به شک کشید
نشناختند لات و هبل‌های معترف

از قوم زور و زر به اباذر بسنده کن
خانه نشین مشو سر یک مشت بی‌طرف

شاهان بدون عشق تو محکوم ذلتند
خیل غلام‌های تو هستند با شرف

هم بازی یتیم شدی گرچه مصطفی 
مبهوت جایگاه تو گردید آن طرف 

انگور در ضریح تو کهنه شراب ماست
زیرا در آفتاب جمال تو دیده تَف

شرمنده ایم از این که نداریم تحفه‌ای
شرمنده ایم از این که گرفتیم جان به کف

بر تار و پود وصله روی لباس تو
بستیم ما دخیل خود ای شاه لوکشف

دارم هوای صحن تو در مشهد الرضا
هستم کنار پنجره فولاد در نجف

«در بارگاه قدس که جای ملال نیست»
گاهی به گریه آمده ام گاه با شعف

ما را کشید عشق تو در کشتی حسین
برعکس نوح و قصه‌ی فرزند ناخلف

کردم بهشت بی تو تصور برای خود
دیدم جهنمی ست که دارد می و علف

ما با غمت انیس نماندیم بی دلیل
از راه تو عبور نکردیم بی هدف

یک لحظه دیدن تو دم مرگ ای عزیز!
بی‌شک کُند تلافی عمری که شد تلف

در حسرت نگاه تو  خوابم نمی‌رود
اَمْسَیتُ فی اَمانُکَ یا شَحْنه‌ی نَجَفْ