او کعبۀ سرودۀ هر انجمن شده است

    او کعبۀ سرودۀ هر انجمن شده است

او دلبر هزار اویس قرن شده است 

 

او «کلّنا محمد» آقای کربلاست

گاهی علی و فاطمه، گاهی حسن شده است 

 

هنگام جنگ آوری‌اش با مغیره‌ها

تازه دوباره داغ گل یاسمن شده است 

 

یک کوچه باز شد، فدکی قطعه قطعه شد

تنها گناه، نام علی داشتن شده است 

 

بالا سرش رسید و پدر، دید غرق زخم

دُرِّ نجف چگونه عقیق یمن شده است 

 

قطعه به قطعۀ جگرش را که جمع کرد

مشغول گریه بر جگر خویشتن شده است 

 

روی عبا حدیث کسا نقش بسته است

هنگام روضه خواندن بر پنج تن شده است 

 

جایی مقدر است بسوزد سرش ولی

قبل از تنور سهم دلش سوختن شده است 

 

رخ بر رخش نهاد و صدا زد که های شمر

چکمه بپوش...لحظۀ دیدار من شده است