از بادۀ نگه، دل ما را خراب کن

    از بادۀ نگه، دل ما را خراب کن

بر تاک مانده‌­ایم تو ما را شراب کن

 

لبریز بادۀ نگه توست خُمِّ دهر

ما را به یک صُراحیِ دیگر خراب کن

 

بگشای طرّه‌ای ز سَرِ زلفِ مُشک­یار

کارِ جهان رها ز تبِ پیچ و تاب کن

 

ای پرسشِ نخستِ خداوند از جهان

وی پاسخِ هماره، تو عزمِ جواب کن

 

طنبورِ روزگار زَنَد نغمه ناصواب

ای پنجه درست، تو آن را صواب کن

 

وان را که نشنود ز سَرِ نی نوایِ حق

با نغمه تلاوتِ قرآن مُجاب کن

 

ای دل به آستان حسینی رهی بجوی

«دورِ فلک درنگ ندارد، شتاب کن!»

 

عمری به نحوِ می­‌زدگان صرفِ خواب شد

بُنیانِ ما ز ریزشِ وِجدان خراب شد