آه ای زلال علقمه، ای یادگار سرخ!
محمدحسین انصارینژادپسندیدن0
بازدید1K
آه ای زلال علقمه، ای یادگار سرخ!
از آخرین حماسۀ توفان سوار سرخ
لب تشنه بر نگاه کف آلودت ایستاد
جانم فدای آب دو لب زخمدار سرخ
پر کرد کام مشک و عطشناک بازگشت
هنگامه بود و گردش تو بر مدار سرخ
آن سوی نخلها فقط انبوه تیغ بود
آن سوی نیزهها عطش و انتظار سرخ
وای از دمی که سبزترین دستها شکست
خورشید شد شکستهترین سوگوار سرخ
افتاد چون پرندۀ بیتاب بر زمین
روئید از بریدۀ دستش بهار سرخ