آن که آهش در دل هفت آسمان تأثیر داشت

آن که آهش در دل هفت آسمان تأثیر داشت
روزها در کنج زندان ناله‌ی شبگیر داشت

باب حاجات خلایق بود و پیش اهل فضل
باب جود و بخشش او یک جهان تفسیر داشت

آفتابی ذره پرور بود در ملک وجود
ملک دل ها را به مهر خویش در تسخیر داشت

لب ز حقگوئی نمی بست آن امام راستین
گرچه روز و شب به پا و گردنش زنجیر داشت

بیمی از روبه مرامان جهان در دل نداشت
شیر در زنجیر بود و ناله ای چون شیر داشت

روزها را روزه بود و شام در راز و نیاز
با چنین اخلاص و تقوا جنگ با تزویر داشت

من نمی‌دانم چرا آن زندگی بخش جهان
از تمام زندگانی جان و قلبی سیر داشت

ای «وفایی» روز آزادی از آن زندان مدام
بر سرِ سجاده ی سبز دعا تکبیر داشت