آفتابی کز تجلی بی قرینش یافتم

آفتابی کز تجلی بی قرینش یافتم
در فَلک می جستم اما در زمینش یافتم

ماه من تا پرده از رخسار نورانی گشود
مهر را شرمنده ی نور جبینش یافتم

خرمن گیسو پریشان کرد و من عشاق را
چنگ ها بر تار زلف عنبرینش یافتم

کیست این محبوب دل، آرام جان، روح روان
کآفرینش را به ذکر آفرینش یافتم

این محمد صورت و سیرت، علیّ اکبر است
آنکه حق را در جمال نازنینش یافتم

جان پیغمبر حسین و او بُوَد جان حسین
در دلِ دریای دین دُرّ ثَمینش یافتم

زاده ی لیلا و مجنونش دلِ هر عاقلی است
وارث طاها، سلیل "یا و سین" ش یافتم

گرچه نامش در شمار چارده معصوم نیست
لیک در انگشتر عصمت نگینش یافتم

در وجاهت، در بلاغت، در ملاهت، در کمال
یادگار "رحمةٌ للعالمین" ش یافتم

در شجاعت چون علی و در سخاوت چون حسن
در عبادت هم چو زین العابدینش یافتم

هاشمیّ و در جلالت بی نظیرش دیده ام
فاطمیّ و با امامت هم نشینش یافتم

گر نبود او را شهادت، بود امامت را سزا
کز ولایت چون امیرالمؤمنینش یافتم

چون ادب پرورده ی دامان علم و حکمت است
با علومِ اولین و آخرینش یافتم

کیست موسی در حضورش بنده ى خدمت گزار
کیست عیسی اندر اینجا خوشه چینش یافتم

می ستاید دشمنش در همت و آزادگی 
همت او را ز عزم آهنینش یافتم

از نبرد کربلایش با چنان اِستادگی
دست و شمشیر علی در آستینش یافتم

در مسیر کربلا کز "لانُبالي" گل فشاند
پای تا سر عشق و سر تا پا یقینش یافتم

از اذانش صبح عاشورا برای اهل بیت
موج تسکین در صدای دل نشینش یافتم

تا زبان بنهاد مولا در دهان اکبرش
با چنان لب تشنگی، "ماء معین" ش یافتم

هم پدر شد تازه جانش هم پسر جان یافت باز 
هر یکی را مظهر جان آفرینش یافتم 

شد روان بر رزم و با او شد روان روح حسین
این حقیقت در وداع آخرینش یافتم

من که سرتا پا گناهم دست حاجت می برم
در حضورش چون "شفیع المُذْنبین" ش یافتم

درگهش بوسم که خاکش توتیای دیده هاست
دامنش گیرم که من "حبل المتین" ش یافتم 

من کجا و مدح آن مولا؟ که در توصیف او
این همه گفتم ولی بهتر از اینش یافتم

ای "موید" عزت و آزادی اخلاص را 
از رسول الله و آل طاهرینش یافتم