آسمان رفته به پابوسی ماهی که ندارد

    آسمان رفته به پابوسی ماهی که ندارد

خیره مانده­ است از امشب به پگاهی که ندارد

 

ماه، تابیده سرنیزه به هر ذره از عالم

می­­‌رود با سر بی‌­تن به گناهی که ندارد

 

دیروقت است؛ بگویید بتازند سواران

به تن خستۀ سردار و سپاهی که ندارد

 

روی کوهان شترها بنشانید دلش را!

قرص باشید از آن پشت و پناهی که ندارد

 

خیره ­مانده­ است زمین بر نفس هرزۀ آتش

خیره ­مانده ا­ست بر آن شرم نگاهی که ندارد

 

پای هر خیمۀ ویران شده خشکش زده دنیا

به کجا می‌رود این درد؟ به راهی که ندارد؟

 

مانده­‌ام بعد سفرکردن تو قصر سخاوت

به که می‌­نازد از امروز، به شاهی که ندارد؟

 

این بیابان به که گوید غم اولاد علی را

نیمه­ شب‌­های پر از درد، به چاهی که ندارد؟

 

متوسل شده شیرازۀ این دفتر کهنه

در بساط قلمی تشنه به آهی که ندارد