آرزویم به جهان دیدن روی پسر است

سر شب تا به سحر گوشه ی زندان چه کنم
دل آشفته چو گیسوی پریشان چه کنم

گاه پروانه صفت سوختم از هجر رضا
گاه چون شمع مرا سینه‌ی سوزان چه کنم

آرزویم به جهان دیدن روی پسر است
سوختم، سوختم از آتش هجران چه کنم؟

کنج زندان بلا گشته ز هجران رضا
تیره شد روز من از شام غریبان چه کنم

نه رفیقی به جز از دانه ی زنجیر مرا
نه انیسی به جز از ناله و افغان چه کنم

به خدا دوری معصومه و هجران رضا
می کشد عاقبتم گوشه‌ی زندان چه کنم

از وطن کرده مرا دور، جفای هارون
من دل خسته‌ی سرگشته و حیران چه کنم

گلی از خار ندید این همه آزار که من
دیدم از  طعنه ی این مردم نادان چه کنم

سر نگو کاش شود خانه ی هارون پلید
که چنین کرد مرا بی سر و سامان چه کنم