نظرات
0هنوز نظری ثبت نشده
بــار غــم فــرود آمــد در زمیـن مــاریه باز
[ شیخ محمد حسین غروی اصفهانی (مفتقر) ]- 1K
- 0
بــار غــم فــرود آمــد در زمیـن مــاریه باز یا که کــاروان حجـــاز هــرچه غصّه بــود آمد دلخــراش و سینــه گداز در حــریم محـــرم راز بود شــور رستــاخیـز یا نـوای غــم زدگــان حلقـۀ ستــم زدگـــان هـــر دلــی ز غــــم لبــریــز، داد راز و نیــاز بــا شــه غــریب نـــواز نوگلی چو غنچه شکفت، نغمه زد چو بلبل زار زار همچــو مـرغ هــزار با پــدر به زاری گفت کآمده به سوز و گــداز پــروریدۀ تــو به نـــاز خــارِ پای مــا بنگر، خــواریِ اسیــران بیـن حــال دستگیــران بین چــون کبــوتــر بی پر غرقه خون ز پنجه باز نیمــه جــان ز رنج دراز بانــوان دل بریــان، در کمنــد اهــل ستــم زیــر بنــد اهــل ستــم روی اشتــر عریــان، نه عمــاری و نه جهـاز صبح و شام، در تک و تاز کودکــان خونیــن دل همچو گوی سرگشته یا چــو بخت بــرگشتــه دشمنــان سنگین دل هریک از نشیب و فراز همچــو تیــر خورده گراز شــامِ ماتــم ما بود صبحِ عیدِ مــردمِ شــام آه از آن گــــروه لئــــام مــرکز تمــاشــا بود بانــوان میــر حجـــاز بــا نقــاره و دف و ســـاز از یزیـد و آن محفل، دل لبالب از خون است دیــده رود جیحون است ما غمین و او خوشدل، او به تخت زر به فراز ما چــو سیــم در دمِ گـاز کعبه را شکست افتـاد زآنچه رفت بـرســر تو ز آنچــه دیــده گـوهــر تو دست بـت پــرست افتاد قبلۀ دعـــا و نمــاز « مفتقِر»، بســوز و بســـاز