بــار غــم فــرود آمــد در زمیـن مــاریه باز
یا که کــاروان حجـــاز
هــرچه غصّه بــود آمد دلخــراش و سینــه گداز
در حــریم محـــرم راز
بود شــور رستــاخیـز یا نـوای غــم زدگــان
حلقـۀ ستــم زدگـــان
هـــر دلــی ز غــــم لبــریــز، داد راز و نیــاز
بــا شــه غــریب نـــواز
نوگلی چو غنچه شکفت، نغمه زد چو بلبل زار
زار همچــو مـرغ هــزار
با پــدر به زاری گفت کآمده به سوز و گــداز
پــروریدۀ تــو به نـــاز
خــارِ پای مــا بنگر، خــواریِ اسیــران بیـن
حــال دستگیــران بین
چــون کبــوتــر بی پر غرقه خون ز پنجه باز
نیمــه جــان ز رنج دراز
بانــوان دل بریــان، در کمنــد اهــل ستــم
زیــر بنــد اهــل ستــم
روی اشتــر عریــان، نه عمــاری و نه جهـاز
صبح و شام، در تک و تاز
کودکــان خونیــن دل همچو گوی سرگشته
یا چــو بخت بــرگشتــه
دشمنــان سنگین دل هریک از نشیب و فراز
همچــو تیــر خورده گراز
شــامِ ماتــم ما بود صبحِ عیدِ مــردمِ شــام
آه از آن گــــروه لئــــام
مــرکز تمــاشــا بود بانــوان میــر حجـــاز
بــا نقــاره و دف و ســـاز
از یزیـد و آن محفل، دل لبالب از خون است
دیــده رود جیحون است
ما غمین و او خوشدل، او به تخت زر به فراز
ما چــو سیــم در دمِ گـاز
کعبه را شکست افتـاد زآنچه رفت بـرســر تو
ز آنچــه دیــده گـوهــر تو
دست بـت پــرست افتاد قبلۀ دعـــا و نمــاز
« مفتقِر»، بســوز و بســـاز
هنوز نظری ثبت نشده